Dowcipy i kawały, które naprawdę rozśmieszają
Tu znajdziesz dowcipy i kawały na każdą okazję, od jednozdaniowych żartów po małe historyjki z puentą. Dobry kawał opowiada się najlepiej z krótką pauzą przed ostatnim zdaniem, więc nie spiesz się z finałem. Wybierz coś dla znajomych, rodziny albo kolegów z pracy i opowiedz dalej.
– Tato, a dlaczego mama ma tyle ubrań, a wciąż nie ma co na siebie włożyć?
– Synu, to jest pytanie z kategorii „zagadki natury”. Nie drąż, bo i tak nie dojdziemy do prawdy.
– Panie doktorze, wszystko mnie boli. Jak dotknę ręki, boli. Jak dotknę nogi, boli. Jak dotknę głowy, też boli.
Lekarz ją bada i mówi:
– Pani ma złamany palec.
– Coś, co się świeci i kosztuje dużo pieniędzy.
– To kupię ci żarówkę z napisem „Premium”.
– Jasiu, jak się nazywa człowiek, który nie wie, co się dzieje na świecie?
– Szczęśliwy, proszę pana.
– Czy zupa smakuje?
– Tak, ale dlaczego pływa w niej mucha?
– Bo nie umie jeszcze chodzić po dnie, proszę pana.
– Co się stało?
– Przypaliłam obiad.
– To nic, zamówimy pizzę.
– Ale ja przypaliłam pizzę, którą zamówiłeś rano!
– Słyszałaś, że ludzie jedzą nasze jajka na śniadanie?
– No tak, ale ja tam się nie przejmuję. Dla nich to śniadanie, a dla mnie wysiłek.
– Wie pan, że jechał pan sto trzydzieści?
– Niemożliwe, panie władzo, jadę dopiero od dwudziestu minut.
– Wyrzuciłeś śmieci?
– Tak, kochanie.
– To dlaczego wciąż stoją pod drzwiami?
– Bo wyrzuciłem je z mieszkania, a nie z klatki. Jestem precyzyjny.
Profesor: – Proszę podać pierwsze prawo Newtona.
Student: – Jeżeli nie uczysz się całą noc, to rano trzeba się modlić.
Profesor: – To nie jest prawo Newtona.
Student: – Ale działa równie pewnie.
– Nie.
– A kota?
– Nie.
– A chomika?
– Nie.
– To może brata?
– Już bierz tego psa.
– Wczoraj złowiłem rybę taką dużą, że ledwo zmieściła się w łodzi.
– A ja złowiłem taką, że łódź ledwo zmieściła się w niej.
– Poproszę chleb, ale proszę mi go pokroić na osiem kawałków.
– Nie przekroisz na cztery?
– Nie, bo nie jestem aż taki głodny.
– Ile kosztuje wyrwanie zęba?
– Sto złotych.
– A tak bez krzyku?
– Wtedy dwieście, bo muszę założyć słuchawki.
– Naprawdę?
– Tak. Powiedziałem: „zejdź ze stołu”, a on spojrzał mi w oczy i zrobił to dopiero po godzinie, z pełną godnością.
– Za moich czasów do szkoły szło się dziesięć kilometrów przez śnieg.
– A teraz?
– Teraz twoja mama podwozi cię pod same drzwi i jeszcze narzeka na korki.
– To proszę usiąść, sprawdzimy to.
– My obaj już siedzimy.
– Rzuciłem palenie.
– I jak ci idzie?
– Świetnie. Rzucam już trzeci raz w tym tygodniu.
– Jak daleko do schroniska?
– Jakieś dwie godziny.
– A jak szybko pójdę?
– To półtorej. A jak będzie pan biegł, to całą noc, bo się pan zgubi.
– To jest, synu, sztuka obiecywania, której nikt nie uczy, a wszyscy umieją.
– Słuchasz mnie w ogóle?
– Oczywiście.
– To co przed chwilą powiedziałam?
– Że mnie kochasz i że mam telefon odłożyć.
– No widzisz, jednak słuchasz, ale odłożyć nie chcesz.
– Jasiu, wymień mi zwierzęta, które mają futro.
– Kot, pies, miś i… wujek Staszek na zimę.
– Czy to danie jest świeże?
– Oczywiście, ryba złowiona dziś rano.
– A dlaczego ma na sobie metkę z datą z zeszłego tygodnia?
– Bo złowiliśmy ją w zeszłym tygodniu, a dziś rano zrobiliśmy z niej danie.
– Mamusiu, a dlaczego babcia ma takie zmarszczki?
– Bo ma dużo doświadczenia, córeczko.
– To ty też masz dużo doświadczenia, bo na czole masz już dwie.
– Od jutra pracujemy w nowym, elastycznym systemie.
– To znaczy?
– Wy elastycznie przychodzicie, a ja elastycznie się denerwuję.
– Ale się nie zmieniłaś!
– Ty też nie. Obie wyglądamy świetnie, tylko trochę starzej.
– Babciu, a ty umiesz używać internetu?
– Pewnie. Wczoraj napisałam w wyszukiwarce „jak wyłączyć internet” i od tej pory mam święty spokój.
– Po co ci kolejne buty? Masz ich już dwadzieścia par!
– Ale żadna para nie pasuje do tej torebki.
– A torebka?
– Kupiona do tamtych butów.
– Mam. Proszę zadzwonić do szefa, on na pewno ma na to dużo pomysłów.
– Bierze?
– Nie.
– To dlaczego nie wracasz?
– Bo w domu mnie nie biorą w ogóle.
– Poproszę strzyżenie.
– A jak ma być?
– Tak, żebym wyglądał, jakbym wcale nie był u fryzjera.
– To wystarczy, że pan wyjdzie bez płacenia.
– Sprawdź kieszenie.
– Sprawdziłem.
– To sprawdź jeszcze raz.
– Znalazłem! W drugiej kieszeni, tej, którą sprawdziłem wcześniej.
– Mamo, kup mi tę zabawkę!
– Nie.
– To kup mi tę, co jest obok.
– Też nie.
– A mogę chociaż płakać głośno?
– To już jest za darmo.
– Halo, czy to hydraulik?
– Nie, to pomyłka.
– To dlaczego pan odebrał?
– Bo myślałem, że to ktoś, kto dzwoni z wieścią, że wygrałem na loterii.
– Doskonale. Pierwszy tydzień odpoczywałem, drugi tydzień się wkurzałem, że urlop się kończy.
– Dziadku, po co karmisz te ptaki?
– Bo nikt inny nie chce ze mną rozmawiać, a one przynajmniej słuchają.
– Przepraszam, czy to miejsce jest wolne?
– Tak, ale proszę się nie przyzwyczajać. Ono zawsze się zajmuje, kiedy pan siada.
– Dlaczego masz jedynkę z historii?
– Bo pani zapytała o rok, w którym zmarł Kościuszko.
– A ty?
– Powiedziałem, że nie wiedziałem, że jest chory.
– Ożeniłeś się?
– Tak.
– Z kim?
– Z dziewczyną, która potrafi gotować.
– I jak ci z nią?
– Gotuje się za każdym razem, kiedy wracam później.
– Ten ekran jest strasznie mały.
– Ale proszę zobaczyć, jak wielki wydaje się, kiedy spojrzy pan na cenę.
– Bo dużo myśli.
– A dlaczego ty masz ich tyle?
– Cicho, jedz zupę.
– Czy pan zawsze jeździ tak szybko?
– Nie, tylko kiedy mam pasażera. Sam jadę wolniej, żeby oszczędzać paliwo.
– Bo to jedyny domownik, który nie ma nic do powiedzenia.
– Czy pański pies gryzie?
– Nie.
Wchodzi na podwórko, pies rzuca się na nią.
– Przecież pan mówił, że nie gryzie!
– Bo to nie jest mój pies.
– Kto stłukł wazon?
Dzieci milczą. Kot siada na stole, patrzy na wszystkich i powoli zrzuca kubek na podłogę.
– No tak, to wiele wyjaśnia.
– Poproszę książkę o tym, jak zapomnieć o kłopotach.
– Mamy, ale ktoś ją wypożyczył i zapomniał oddać.
– Nie śpię, szefie. Myślę z zamkniętymi oczami, żeby nie rozpraszał mnie komputer.
– Bo to jedyna rzecz, o której wszyscy wiedzą, gdzie rośnie, ale nikt nie powie.
– Kto tam?
– Sprzedawca odkurzaczy.
– No tak, wiedziałem, że w końcu mnie znajdą.
Najczęstsze pytania
Jak opowiadać dowcipy, żeby wszyscy się śmiali?
Najważniejsza jest pauza tuż przed puentą i spokojne tempo. Nie zdradzaj zakończenia mimiką ani tonem, a po ostatnim zdaniu daj słuchaczom chwilę na zrozumienie.
Czym różni się dowcip od kawału?
W codziennej mowie to prawie to samo. Dowcip częściej kojarzy się z krótkim żartem słownym, a kawał z małą historyjką, ale Polacy używają obu słów zamiennie.
Czy te dowcipy nadają się dla dzieci?
Tak, dowcipy na tej stronie są łagodne, bez wulgaryzmów i brutalnych tematów. Dla najmłodszych polecamy osobną stronę z dowcipami dla dzieci.